AD
ΑΦΙΕΡΩΣΗ
Katerina M. Better love Katerina Duska Καλό μουσικό ταξίδι Θέμης Γάλλος Γειά σου Αντώνη με τα ωράια σου τραγούδια... Ελενα Καλησπέρα και χρόνια πολλά σε όλους και ολες... Υπέροχα 80`s !!!!

Showbiz

Ana Ros: Η γυναίκα-θαύμα της σλοβένικης κουζίνας

todayJune 5, 2024

Background

Η Καλύτερη Γυναίκα Σεφ στον κόσμο το 2017, σύμφωνα με την επιτροπή του θεσμού The World’s 50 Best Restaurants, πρωταγωνίστησε σε επεισόδιο του «Chef’s Table» στο Netflix, έβαλε τη Σλοβενία στον παγκόσμιο γαστρονομικό χάρτη, το εστιατόριό της, το «Hiša Franko», είναι στα 50 Καλύτερα του Κόσμου και από πέρυσι φωτίζει με 3 αστέρια τον ουρανό των βραβείων Michelin. Ολα αυτά από μια σεφ αυτοδίδακτη, που ποτέ δεν πάτησε το πόδι της σε σχολή μαγειρικής, ούτε μαθήτευσε δίπλα σε ηχηρά ονόματα του παγκόσμιου γαστρονομικού τερέν. Το μότο της «Δεν μαγειρεύω τα όνειρά μου, μόνο την πραγματικότητά μου», παράφραση ρήσης της Φρίντα Κάλο, συμπυκνώνει την ιδιοσυγκρασιακή, τολμηρή και άκρως βιωματική κουζίνα της.

Κόρη ενός αγροτικού γιατρού και μιας δημοσιογράφου, η Ανα Ρος υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας σκι νέων της Γιουγκοσλαβίας. Αφού τελείωσε το λύκειο με γλωσσολογική κατεύθυνση, συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Τεργέστης φοιτώντας Διεθνείς και Διπλωματικές Επιστήμες, επιλογή-προάγγελος της διπλωματικής της σταδιοδρομίας. Ή μήπως όχι; Ενα γεύμα στο «Hiša Franko» (μτφρ. Το σπίτι του Φράνκο), το εστιατόριο του πατέρα του Βάλτερ Κράμαρ, μετέπειτα συντρόφου της, όπου τότε εργαζόταν εκεί ως σερβιτόρος, ήταν η σπίθα που πυροδότησε μια επερχόμενη γαστρονομική επανάσταση.

Αφήνοντας πίσω μια προδιαγεγραμμένη επαγγελματική διαδρομή έστρεψε την πυξίδα της προς στο Κομπάριντ, και με τον Κράμαρ άνοιξε έναν νέο ορίζοντα ταξιδεύοντας, μελετώντας, αναζητώντας νέες προοπτικές. Με τη συνταξιοδότηση του πατέρα του το 2002, η Ρος έκανε το άλμα: ξεκίνησε ως σερβιτόρα στο πλευρό του σομελιέ πλέον Κράμαρ και στη συνέχεια ανέλαβε την κουζίνα ως αυτοδίδακτη σεφ. «Ηταν τεράστιο βήμα και η πορεία εξαιρετικά δύσκολη, έπρεπε όμως κάπως να επιβιώσω δουλεύοντας και μαθαίνοντας παράλληλα. Γιατί δεν μπορεί να θες να προσφέρεις ωραία ραφιναρισμένη κουζίνα χωρίς να έχεις την απαραίτητη γνώση. Δημιουργικός γίνεσαι όταν είσαι φιλοπερίεργος και δεν το βάζεις κάτω ακόμα κι όταν όλα φαίνονται να πηγαίνουν στραβά», αναφέρει.

«Το εστιατόριο δεν έκλεινε, οπότε τη μέρα δούλευα, το βράδυ μελετούσα. Από τη φύση μου είμαι επίμονη και έχω μάθει να δουλεύω σκληρά για να πετύχω τον στόχο μου, οπότε βήμα-βήμα σχετικά γρήγορα κατάφερα να σταθώ σε μεγάλες διοργανώσεις δίπλα σε ηχηρά ονόματα της παγκόσμιας γαστρονομικής σκηνής. Πρέπει να είσαι πεισματάρης, να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις, να παλεύεις γι’ αυτό, να μη συμβιβάζεσαι και κάποια στιγμή θα αποζημιωθείς. Είχα βέβαια και την καλή τύχη στο πλευρό μου, όταν με το “Chef’s Table” το 2016 μπόρεσα να συστήσω το ορεινό Κομπάριντ κάνοντας τη δική μου επανάσταση. Το βουνό είναι μακριά και χρειάζεται κόπος για να μετατραπεί σε προορισμό. Μέχρι τότε παλεύαμε να δώσουμε ώθηση στο εστιατόριο», θυμάται.

«Δεν μαγειρεύαμε ποτέ για τα βραβεία, προτεραιότητα πάντοτε ήταν το καλό φαγητό και να προσφέρουμε μια ξεχωριστή εμπειρία στους επισκέπτες μας. Τα βραβεία ήρθαν ως ευχάριστη συνέπεια πολύ σκληρής δουλειάς. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι έχει συμβεί», μου είχε πει σε συνομιλία μας την επόμενη μέρα που πήρε το τρίτο της αστέρι (πέρυσι τον Σεπτέμβριο) επισημαίνοντας ότι η ομάδα παραμένει γειωμένη και συνεχίζει όσα έκανε με πειθαρχία.

Το βουνό και η αφθονία όσων προσφέρει η χλωρίδα και πανίδα της κοιλάδας Σότσα είναι η πηγή της γαστρονομικής της έμπνευσης. Τα πιάτα της αποτελούν κομμάτι μιας εύγλωττης γαστρονομικής αφήγησης με ιδιωματική, παιχνιδιάρικη γραφή. Οι έντονες γεύσεις και οι ασυνήθιστοι surf & turf συνδυασμοί είναι η υπογραφή της. Στη μοντέρνα φινετσάτη σάλα του εκτός χάρτη εστιατορίου (τρεις ώρες οδικώς από την πρωτεύουσα), το οποίο μάλιστα πέρυσι έκλεισε μισό αιώνα ζωής, με την ανοιχτή θέα στο μεγαλειώδες φυσικό τοπίο και τα γάργαρα τρεχούμενα νερά, παίζουν αρκετές γαστρονομικές αλητείες, που, μιλώντας σε προσωπικό επίπεδο, με εκπλήσσουν σε κάθε επίσκεψη.
Η Ρος δεν επαναλαμβάνεται, φρεσκάρει συχνά το προφίλ και το ανφάς της μαγειρικής της, που σημαίνει ότι πιάτα-υπογραφή δεν έχουν θέση στο μενού γιατί τα βαριέται: «Είμαι αυτοδίδακτη, οπότε και λίγο πεισματάρα στο κομμάτι της προσέγγισης της κουζίνας. Αφού έχουμε τη θέα του βουνού και το βουνό βλέπει τη θάλασσα στον ορίζοντα, χρησιμοποιώ κάποια θαλάσσια είδη. Πολύ σημαντικό για εμάς είναι ο επισκέπτης μετά το γεύμα να καταλαβαίνει πού βρίσκεται, τα πρόσωπα γύρω από αυτό, τους μάγειρες, τους παραγωγούς, τους κτηνοτρόφους, τους ψαράδες του ποταμού, τους τροφοσυλλέκτες μας. Καθημερινά δίνουμε μάχη για να παραμείνουμε πιστοί στη φιλοσοφία μας διατηρώντας παράλληλα τις υψηλές προδιαγραφές του εστιατορίου σε μια διακαή προσπάθεια να αλλάξουμε τη νοοτροπία του κόσμου. Αντιμετωπίζω κάθε μέρα την πρόκληση της μετάφρασης άγνωστων υλικών σε πιάτα όχι μόνο βρώσιμα αλλά και νόστιμα. Γιατί όσο ρομαντική κι αν ακούγεται η μαγειρική με τοπική παραγωγή δεν είναι, διότι πρέπει πεισματικά να λες “όχι” σε τόσα πολλά πράγματα, ενίοτε υποφέρεις και οικονομικά, αλλά πρέπει να παλέψεις για τα μαγειρικά ιδανικά σου, ενώ αν παρακολουθείς συνεχώς τι κάνουν οι άλλοι κινδυνεύεις να χάσεις την αυθεντικότητα του προσωπικού σου στυλ και της έκφρασης», διευκρινίζει.

«Το τέλειο πιάτο για μένα είναι μια όμορφη αρμονία αντιθέσεων και τεχνικών που ταυτόχρονα όμως αφηγείται ιστορίες για τον δημιουργό, το περιβάλλον γύρω από αυτό και τα πρόσωπα στο παρασκήνιο. Εκανα λάθη στη διαδρομή, αλλά δημιούργησα μια κουζίνα με ταυτότητα που ενώνει κοινωνικά και οικονομικά τους ανθρώπους της κοιλάδας. Οι σεφ έχουμε ένα ροκ σταρ στάτους. Ολοι μάς ακούν. Είναι δύσκολο αν δεν είσαι ιδιαίτερα εξωστρεφής, όμως πρέπει να εκμεταλλευόμαστε στο μέγιστο κάθε δυνατή ευκαιρία και πλατφόρμα προκειμένου να ακουστεί η φωνή μας και να περάσουμε τα μηνύματα που πρέπει, να προτρέπουμε τον κόσμο να παρατηρεί τι συμβαίνει στη φύση, να διαθέτει ευελιξία και δημιουργικότητα με τα τρόφιμα προσαρμόζοντας τις ανάγκες του στη διαθεσιμότητα, ώστε ο πλανήτης να είναι ένα πιο ασφαλές μέρος για τις επόμενες γενιές. Εξάλλου η ομορφιά του επαγγέλματός μας είναι να εμπνεόμαστε από τη δύναμη της αλλαγής και να εμπνέουμε», καταλήγει, θέτοντας ουσιαστικά και ένα βασικό ερώτημα για τον ορισμό της αληθινής γαστρονομικής πολυτέλειας και της ηθικής κουζίνας ◆

ΠΗΓΗ

Ακολουθήστε το simpleradio.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Written by: Νίκος Γεωργακόπουλος

Rate it

Post comments (0)

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.


Κάντε εγγραφή στο newsletter

    0%