«Our Hero, Balthazar»: Η σκοτεινή σάτιρα που θέλει να γίνει το νέο «Adolescence»

Η άποψη του Simple Radio:
Ο πολιτισμός είναι το οξυγόνο μας. Συγκεντρώσαμε τα πιο ενδιαφέροντα νέα από τον χώρο των τεχνών για να διευρύνουμε μαζί τους ορίζοντές μας.

Μπορεί μια σκοτεινή σάτιρα για τις ένοπλες επιθέσεις στα σχολεία να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο για τη μοναξιά, την τοξική αρρενωπότητα και τη ζωή των νέων στα social media; Το «Our Hero, Balthazar» του Όσκαρ Μπόισον επιχειρεί ακριβώς αυτό, με πρωταγωνιστές τον Τζέιντεν Μάρτελ και τον Έισα Μπάτερφιλντ, προκαλώντας ήδη συγκρίσεις με το επιτυχημένο «Adolescence» του Netflix.

Μια από τις πιο πολυσυζητημένες ανεξάρτητες ταινίες της χρονιάς είναι το «Our Hero, Balthazar», το σκηνοθετικό ντεμπούτο του παραγωγού Όσκαρ Μπόισον, που καταπιάνεται με ένα από τα πιο τραυματικά ζητήματα της σύγχρονης Αμερικής: τις ένοπλες επιθέσεις στα σχολεία.

Ωστόσο, αντί να ακολουθήσει τον δρόμο του δράματος, ο Μπόισον επιλέγει τη μαύρη σάτιρα, χρησιμοποιώντας το θέμα ως αφετηρία για να εξερευνήσει τη μοναξιά της Generation Z, την κουλτούρα της διαδικτυακής επιβεβαίωσης και την τοξική αρρενωπότητα.

Η ταινία ανοίγει με μια σκηνή που μοιάζει με πραγματική επίθεση σε σχολείο, πριν αποκαλυφθεί ότι πρόκειται για άσκηση ετοιμότητας. Από εκεί και πέρα, η ιστορία ακολουθεί τον Μπαλτάζαρ, έναν εύπορο αλλά συναισθηματικά παραμελημένο έφηβο, ο οποίος ανεβάζει στα social media βίντεο όπου κλαίει μετά από κάθε μαζική επίθεση, αναζητώντας αναγνώριση και αποδοχή.

Όταν ένας άγνωστος χρήστης απειλεί διαδικτυακά ότι θα πραγματοποιήσει επίθεση σε σχολείο, ο Μπαλτάζαρ αποφασίζει να τον εντοπίσει. Δημιουργεί ένα ψεύτικο προφίλ, χρησιμοποιεί ακόμη και τεχνολογία deepfake για να μιμηθεί τη φωνή της μητέρας του και ταξιδεύει στο Τέξας, πιστεύοντας ότι μπορεί να αποτρέψει την τραγωδία.

Απέναντί του βρίσκεται ο Σόλομον, τον οποίο υποδύεται ο Έισα Μπάτερφιλντ σε έναν από τους πιο σκοτεινούς ρόλους της καριέρας του. Μακριά από τον Ότις του «Sex Education», ο Βρετανός ηθοποιός ενσαρκώνει έναν απομονωμένο νεαρό που ζει σε τροχόσπιτο, εγκλωβισμένο στη μοναξιά και την οργή του διαδικτύου.

Η πραγματική τραγωδία που ενέπνευσε την ταινία

Η ιδέα γεννήθηκε μετά τη σφαγή στο Ουβάλντε του Τέξας το 2022, όταν ένας 18χρονος δολοφόνησε 19 παιδιά και δύο δασκάλους. Λίγο πριν από την επίθεση είχε ενημερώσει διαδικτυακά μια 15χρονη στη Γερμανία για τα σχέδιά του. Η απάντησή της ήταν μόνο μία λέξη: «cool».

Το περιστατικό συγκλόνισε τον Μπόισον.

«Ήταν μια μικρογραφία του τι σημαίνει να είσαι παιδί στο ίντερνετ σήμερα. Ξαφνικά ζητούσαν από ένα 15χρονο κορίτσι να αποτρέψει μια μαζική δολοφονία», δήλωσε ο σκηνοθέτης.

«Οι απορρίψεις μάς έπεισαν ότι έπρεπε να γίνει»

Η ταινία δυσκολεύτηκε να βρει χρηματοδότηση και απορρίφθηκε από σημαντικά φεστιβάλ, όπως το Sundance και το SXSW, πριν τελικά κάνει πρεμιέρα στο Tribeca.

«Όλοι όσοι “έπρεπε” να ενδιαφερθούν δεν ήθελαν καμία σχέση με την ταινία. Αυτό όμως με πείσμωσε ακόμη περισσότερο», ανέφερε ο Μπόισον.

«Η μοναξιά των νέων ανδρών είναι παγκόσμιο πρόβλημα»

Ο Έισα Μπάτερφιλντ θεωρεί πως, παρά το αμερικανικό πλαίσιο της ιστορίας, τα θέματα της ταινίας αφορούν μια ολόκληρη γενιά.

«Η μοναξιά των νέων ανδρών είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Η ταινία δείχνει πώς δημιουργούνται αυτοί οι άνθρωποι, ποια είναι η καθημερινότητά τους και πώς η απομόνωση τούς οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια», δήλωσε.

Οι συγκρίσεις με το «Adolescence»

Ο ίδιος πιστεύει ότι το «Our Hero, Balthazar» μπορεί να ανοίξει μια συζήτηση αντίστοιχη με εκείνη που προκάλεσε το «Adolescence».

«Το “Adolescence” έβλεπε το πρόβλημα κυρίως μέσα από τα μάτια των γονιών. Η δική μας ταινία προσπαθεί να μιλήσει απευθείας στους νέους ανθρώπους και ειδικά στη Generation Z», εξήγησε.

«Το χιούμορ είναι ο μόνος τρόπος να μιλήσεις γι’ αυτά»

Παρά τον φόβο αντιδράσεων, ο Όσκαρ Μπόισον υπερασπίζεται τη χρήση της σάτιρας.

«Ξέραμε ότι οι προθέσεις μας ήταν σωστές. Κανείς δεν θέλει να μιλά για τις ένοπλες επιθέσεις στα σχολεία, γιατί αυτό σημαίνει πως παραδέχεσαι ότι δεν μπορείς να τις σταματήσεις. Το χιούμορ, πλέον, μοιάζει να είναι ο μόνος τρόπος για να αφηγηθείς τέτοιες ιστορίες», σημείωσε.

Το φινάλε της ταινίας αφήνει μια βαθιά απαισιόδοξη αίσθηση, υπονοώντας ότι ο κύκλος της βίας, της διαδικτυακής οργής και της κοινωνικής αδράνειας συνεχίζεται αδιάκοπα.

«Αντί να κάνουμε τα παιδιά να αισθάνονται πιο ασφαλή, δημιουργήσαμε μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων γύρω από τις ασκήσεις για ένοπλες επιθέσεις. Μερικές φορές δεν μπορείς παρά να γελάσεις με το παράλογο», καταλήγει ο σκηνοθέτης.