Ο Χιου Τζάκμαν αποδομεί τον μύθο του Ρομπέν των Δασών στο σκοτεινό «The Death of Robin Hood»

Το νέο trailer της A24 παρουσιάζει έναν γερασμένο, τραυματισμένο Ρομπέν των Δασών, μακριά από ρομαντισμούς και θρύλους, σε μια υπαρξιακή επανερμηνεία που μετατρέπει τον ήρωα σε άνθρωπο και τον μύθο σε εξομολόγηση.

Ο Χιου Τζάκμαν επιστρέφει σε έναν ρόλο που ανατρέπει πλήρως τις προσδοκίες, μέσα από το πρώτο trailer του The Death of Robin Hood, της νέας παραγωγής της A24 που επανεφευρίσκει ριζικά έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους μύθους της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας.

Η ταινία εγκαταλείπει από την αρχή κάθε ρομαντική εκδοχή του θρυλικού ήρωα. Ο Ρομπέν των Δασών δεν παρουσιάζεται ως προστάτης των φτωχών ή σύμβολο δικαιοσύνης, αλλά ως ένας άνθρωπος σημαδεμένος από τη βία, τη φθορά και τις επιλογές του παρελθόντος. «Οι ιστορίες που ειπώθηκαν για μένα δεν είναι αληθινές», ακούγεται να λέει, θέτοντας τον τόνο για μια αφήγηση που αποδομεί τον μύθο αντί να τον εξυψώνει.

Ο Τζάκμαν εμφανίζεται αγνώριστος: γερασμένος, εξαντλημένος, με το βλέμμα ενός ανθρώπου που κουβαλά περισσότερες ενοχές απ’ όσες αντέχει. Ο χαρακτήρας του δεν βρίσκεται πια σε σύγκρουση με την εξουσία, αλλά με τον ίδιο του τον εαυτό. Το παρελθόν τον βαραίνει και η ανάγκη για εξιλέωση μοιάζει να είναι το μοναδικό του κίνητρο.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Μάικλ Σαρνόσκι, ο οποίος συνεχίζει τη θεματική του πάνω σε μοναχικές φιγούρες που κινούνται στα ερείπια της ζωής τους. Η γνωριμία του Ρομπέν με τη μυστηριώδη γυναίκα που υποδύεται η Τζόντι Κόμερ και η επαφή του με ορφανά παιδιά που έχουν κακοποιηθεί λειτουργούν ως καταλύτες για μια εσωτερική σύγκρουση, αλλά και ως μια ύστατη ευκαιρία να δώσει νόημα σε όσα έχει καταστρέψει.

Οι παραλληλισμοί με το Logan είναι αναπόφευκτοι. Όπως τότε, έτσι και εδώ, ο Τζάκμαν ενσαρκώνει έναν θρύλο στο τέλος της διαδρομής του. Όχι πια σύμβολο, αλλά άνθρωπο. Έναν χαρακτήρα που αντιλαμβάνεται ότι η βία δεν γεννά ηρωισμό, παρά μόνο συνέπειες που επιστρέφουν αργά ή γρήγορα.

Το The Death of Robin Hood δεν υπόσχεται θεαματικές μονομαχίες ή εύκολη νοσταλγία. Αντιθέτως, μοιάζει να λειτουργεί ως μια σκοτεινή, σχεδόν υπαρξιακή αναμέτρηση με την ίδια την έννοια του ήρωα. Σε έναν κινηματογραφικό κόσμο που επανεξετάζει συνεχώς τα σύμβολά του, ο Ρομπέν των Δασών δεν εξιδανικεύεται ούτε ανασταίνεται. Αντιμετωπίζεται κατάματα, απογυμνωμένος από τον μύθο,