Η μακάβρια περιπέτεια της σορού της Εβίτα Περόν: 16 χρόνια εξαφανίσεων και μυστικών

Η άποψη του Simple Radio:
Ο πολιτισμός είναι το οξυγόνο μας. Συγκεντρώσαμε τα πιο ενδιαφέροντα νέα από τον χώρο των τεχνών για να διευρύνουμε μαζί τους ορίζοντές μας.

Η Εύα «Εβίτα» Περόν, μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της Αργεντινής, πέθανε στις 26 Ιουλίου 1952 σε ηλικία μόλις 33 ετών, ύστερα από μάχη με τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Ο θάνατός της δεν σήμανε το τέλος της επιρροής της. Αντίθετα, η σορός της βρέθηκε στο επίκεντρο μιας απίστευτης ιστορίας πολιτικών συγκρούσεων, μυστικών επιχειρήσεων και θρύλων που κράτησε περισσότερο από 16 χρόνια.

Λίγες ώρες μετά τον θάνατό της, ο διάσημος Ισπανός ανατόμος Πέδρο Άρα ανέλαβε την ταρίχευση της σορού της, εφαρμόζοντας μια πρωτοποριακή μέθοδο που επέτρεψε τη διατήρησή της σε σχεδόν φυσική κατάσταση. Το σχέδιο του τότε προέδρου και συζύγου της, Χουάν Περόν, ήταν να τοποθετηθεί η σορός της σε γυάλινο φέρετρο, στο εσωτερικό ενός μεγάλου μνημείου αφιερωμένου στους εργάτες.

Η Εβίτα είχε εξελιχθεί σε σύμβολο για τα λαϊκά στρώματα της χώρας, χάρη στη φιλανθρωπική της δράση και τη στενή σχέση της με τους εργαζομένους. Περισσότερα από δύο εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν μπροστά από το φέρετρό της τις ημέρες του λαϊκού προσκυνήματος, επιβεβαιώνοντας τη σχεδόν λατρευτική σχέση που είχε αναπτυχθεί με το πρόσωπό της.

Το πραξικόπημα και η εξαφάνιση της σορού

Το 1955, στρατιωτικό πραξικόπημα ανέτρεψε τον Χουάν Περόν, ο οποίος κατέφυγε στην εξορία. Η νέα στρατιωτική κυβέρνηση επιδίωξε να εξαφανίσει κάθε σύμβολο του Περονισμού, θεωρώντας ότι ακόμη και η σορός της Εβίτα μπορούσε να αποτελέσει σημείο συσπείρωσης των οπαδών της.

Η σορός αφαιρέθηκε μυστικά από το κτίριο όπου φυλασσόταν και άρχισε μια περιπλάνηση που έμελλε να αποκτήσει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Σύμφωνα με μαρτυρίες, μεταφερόταν συνεχώς μέσα στο Μπουένος Άιρες, φυλασσόταν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ακόμη και μέσα σε βαν ή απομονωμένους χώρους, καθώς οι αρχές φοβούνταν πιθανή επιχείρηση ανάκτησής της από υποστηρικτές του Περόν.

Οι φήμες για την τοποθεσία της εξαπλώνονταν διαρκώς και, όπου θεωρούνταν ότι είχε μεταφερθεί, εμφανίζονταν λουλούδια και αναμμένα κεριά.

Η μυστική ταφή στην Ιταλία

Το 1957 οι στρατιωτικές αρχές αποφάσισαν να εξαφανίσουν οριστικά κάθε ίχνος της. Η σορός μεταφέρθηκε κρυφά στην Ιταλία και ενταφιάστηκε σε κοιμητήριο του Μιλάνου με το ψευδώνυμο «Μαρία Μάτζι ντε Ματζίστρις», ώστε να μην μπορεί να εντοπιστεί.

Παρά τη μυστικότητα της επιχείρησης, οι υποστηρικτές της Εβίτα δεν σταμάτησαν να ζητούν την επιστροφή της. Συνθήματα όπως «Πού είναι η σορός της Εύα Περόν;» εμφανίζονταν στους δρόμους της Αργεντινής, διατηρώντας ζωντανό το ζήτημα.

Η επιστροφή στον Χουάν Περόν

Το 1971, καθώς το πολιτικό κλίμα στην Αργεντινή άλλαζε, οι αρχές αποφάσισαν να επιστρέψουν τη σορό στον εξόριστο Χουάν Περόν, ο οποίος ζούσε στη Μαδρίτη μαζί με τη σύζυγό του, Ισαβέλ.

Η σορός παραδόθηκε μέσα σε ασημένιο φέρετρο. Σύμφωνα με πρόσωπα που ήταν παρόντα, χρειάστηκε προσεκτικός καθαρισμός μετά την πολυετή ταφή, ενώ η Ισαβέλ Περόν φρόντισε ακόμη και τα μαλλιά της Εβίτα, προσπαθώντας να αποκαταστήσει την εικόνα της.

Η οριστική ταφή

Μετά την επιστροφή του Χουάν Περόν στην εξουσία και τον θάνατό του το 1974, η σορός της Εβίτα επέστρεψε τελικά στην Αργεντινή. Πριν από την ταφή της, ειδικοί συντηρητές εργάστηκαν για την αποκατάσταση των φθορών που είχε υποστεί κατά τα χρόνια της περιπλάνησης.

Τον Οκτώβριο του 1976 η Εβίτα Περόν ενταφιάστηκε οριστικά στο οικογενειακό μαυσωλείο της οικογένειας Ντουάρτε, στο κοιμητήριο της Ρεκολέτα στο Μπουένος Άιρες. Η κρύπτη κατασκευάστηκε με εξαιρετικά αυστηρά μέτρα ασφαλείας και βρίσκεται περίπου πέντε μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, ώστε να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο νέας βεβήλωσης ή μετακίνησης της σορού.

Περισσότερο από επτά δεκαετίες μετά τον θάνατό της, η Εβίτα Περόν εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις πιο ισχυρές πολιτικές και ιστορικές μορφές της Αργεντινής. Η περιπέτεια της σορού της παραμένει μία από τις πιο παράξενες και συμβολικές ιστορίες του 20ού αιώνα, αντικατοπτρίζοντας τον βαθύ διχασμό που σημάδεψε τη χώρα για δεκαετίες.