Η Αθήνα στο κέντρο της διεθνούς διανόησης: Η δεύτερη ημέρα του Συμποσίου του Κοινού των Ακαδημιών

Οικονομία, βιωσιμότητα, κλιματική κρίση, αρχαιολογία και κλασική παράδοση βρέθηκαν στο επίκεντρο της δεύτερης ημέρας του Συμποσίου του Διεθνούς Κοινού των Ακαδημιών, με κορυφαίους διεθνείς ομιλητές να αναδεικνύουν τον ρόλο της επιστήμης και των ανθρωπιστικών σπουδών σε έναν κόσμο διαρκών μετασχηματισμών.

Με έντονο διεπιστημονικό χαρακτήρα και σαφή προσανατολισμό στα μεγάλα ζητήματα του παρόντος και του μέλλοντος, ολοκληρώθηκε η δεύτερη ημέρα του Εναρκτηρίου Συμποσίου του Διεθνούς Κοινού των Ακαδημιών στην Ακαδημία Αθηνών.

Το πρόγραμμα της ημέρας ανέδειξε την πρόθεση του νέου θεσμού να λειτουργήσει ως χώρος ουσιαστικής σύγκλισης επιστημών, ανθρωπιστικών σπουδών και πολιτικής σκέψης.

Οι πρωινές εργασίες ξεκίνησαν υπό την προεδρία του Βασίλη Ράπανου (Ακαδημία Αθηνών), με εισηγήσεις που έθεσαν στο επίκεντρο την οικονομία, τη βιωσιμότητα και τη γεωπολιτική.

Ο Λουκάς Παπαδήμος, ακαδημαϊκός και πρώην πρωθυπουργός, μίλησε για την καινοτομία, την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη ως κρίσιμους παράγοντες για το μέλλον της ευρωπαϊκής οικονομίας, υπογραμμίζοντας τις διαρθρωτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ευρώπη σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον.

Ακολούθησε η παρέμβαση του Jeffrey Sachs, καθηγητή στο Columbia University και προέδρου του UN Sustainable Development Solutions Network, ο οποίος προσέγγισε τη βιωσιμότητα στην εποχή του Ανθρωπόκαινου, επισημαίνοντας ότι η περιβαλλοντική κρίση δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί αποσπασματικά, αλλά απαιτεί συνδυασμό επιστημονικής γνώσης, πολιτικής βούλησης και διεθνούς συνεργασίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε η ομιλία του Άγγελου Συρίγου, καθηγητή Διεθνούς Δικαίου και βουλευτή, με θέμα Rail EUXINA, όπου η ιστορική και μυθολογική αναφορά στον Χείρωνα τον Κένταυρο συναντούσε τη σύγχρονη γεωπολιτική, φωτίζοντας τον ρόλο των υποδομών και των μεταφορών στη διαμόρφωση νέων ισορροπιών ισχύος.

Τον κύκλο των πρωινών εισηγήσεων έκλεισε η Φοίβη Κουντούρη, η οποία παρουσίασε επιστημονικά τεκμηριωμένες διαδρομές για τη μετάβαση στη βιωσιμότητα, δίνοντας έμφαση σε συστημικούς μετασχηματισμούς που βασίζονται στην επιστήμη και επικυρώνονται από τους ίδιους τους κοινωνικούς εταίρους.

Παράλληλα, στην Ανατολική Αίθουσα, η Συνεδρία Αρχαιολογίας και Ιστορίας, υπό την προεδρία του Κώστα Μπουρασέλη, ανέδειξε τη γόνιμη συνάντηση παρελθόντος και τεχνολογίας.

Ο Μανόλης Κορρές μίλησε για τον Ναό του Ολυμπίου Διός, μεταφέροντας την εμπειρία της αναστήλωσης ως πράξη ιστορικής ευθύνης, ενώ ο Michael Cosmopoulos ανέλυσε τις χρήσεις και τις προκλήσεις της τεχνητής νοημοσύνης στην αρχαιολογία.

Ο Didier Viviers, πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, στάθηκε στον ανθρώπινο παράγοντα της αρχαιολογικής έρευνας και στον κοινό δρόμο που ακολουθούν οι ακαδημίες, ενώ ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης έκλεισε τη συνεδρία με μια στοχαστική προσέγγιση στις ρίζες του Διαφωτισμού μέσα από την κλασική ελληνική φιλοσοφία.

Μετά το διάλειμμα, το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στην κλιματική αλλαγή και την πολιτιστική κληρονομιά. Στη συνεδρία για το κλίμα και την ανθεκτικότητα της Μεσογείου, υπό την προεδρία του John Burrows, ο Petteri Taalas παρουσίασε την τρέχουσα κατάσταση του παγκόσμιου κλίματος και των αερίων του θερμοκηπίου, ενώ ο Guy Brasseur άνοιξε τη συζήτηση για τις δυνατότητες αλλά και τους κινδύνους της κλιματικής παρέμβασης.

Ο Ανδρέας Καραμάνος ανέδειξε τον ρόλο της φυσικής βλάστησης ως αναπόσπαστου στοιχείου της πολιτιστικής κληρονομιάς, σε έναν κόσμο μεταβαλλόμενων κλιματικών συνθηκών, και ο Χρήστος Ζερεφός παρουσίασε τις προσπάθειες παρακολούθησης των επιπτώσεων της κλιματικής κρίσης στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Την ίδια ώρα, η συνεδρία για την έννοια του «κλασικού» στην αρχαία λογοτεχνία και τέχνη ανέδειξε τη διαχρονική δυναμική της κλασικής παράδοσης, από την πρώιμη νεοελληνική γραμματεία έως τη σχέση Χριστιανισμού και αρχαίου κόσμου, αλλά και τις πολιτισμικές ανταλλαγές στην Ευρασιατική στέπα.

Η δεύτερη ημέρα του Συμποσίου επιβεβαίωσε ότι το Κοινόν των Ακαδημιών δεν φιλοδοξεί απλώς να φιλοξενεί διαλέξεις, αλλά να συγκροτεί έναν ζωντανό χώρο διαλόγου, όπου η επιστημονική γνώση, η ιστορική μνήμη και η πολιτική σκέψη συναντώνται για να απαντήσουν στις σύνθετες προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου.