Γιατί δεν ήταν κατρακύλα η θέση του Akyla

Η πρωτιά της Έλενας Παπαρίζου το 2005 στη Eurovision ήρθε ως επιστέγασμα μιας περιόδου, όπου φαινόταν σαν να φτιάχτηκαν για να χαρίζουν χαρές και νίκες σ’ αυτή τη μικρή χώρα στα νοτιοανατολικά της Ευρώπης.

Είχαν προηγηθεί οι Ολυμπιακοί του 2004, η κατάκτηση του Euro την ίδια χώρα και όλο αυτό δημιούργησε μια ψευδαίσθηση «γεννημένων νικητών». Αρχίσαμε ως Έλληνες να πιστεύουμε ότι αυτό δεν ήταν απλώς μια ευτυχής περίοδος, αλλά μία ευμενής μοίρα που μας ήθελε πάντα και παντού στην κορυφή.

Έκτοτε παρά τις κατά καιρούς διαψεύσεις οι προσδοκίες παρέμεναν οι ίδιες και συνέτειναν σε ένα και μόνο: στην πρωτιά. Όχι είναι απίθανο ένας Έλληνας να κερδίσει έναν μουσικό διαγωνισμό ή μια ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου να σηκώσει ένα τρόπαιο. Δεν είναι απίθανο, αλλά δεν είναι και κάποιος άγραφος νόμος της μοίρας.

Έτσι και φέτος στο διάστημα του ενός μήνα που προηγήθηκε του διαγωνισμού της Eurovision «χτίστηκε» η προσδοκία ότι ο Akylas «πάει για ψηλά», «είναι από τα φαβορί». Αυτή η υψηλή προσδοκία λειτουργεί με έναν τρόπο «θεραπευτικά» για όσο διατηρείται, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα έρχεται να τη διαψεύσεις. O Akylas είναι ένα συμπαθητικό παιδί από τις Σέρρες, που πέρασε αρκετές δυσκολίες ως παιδί και βρήκε την χαραμάδα της υποψηφιότητας για τον διαγωνισμό για να ζήσει το όνειρο. Και το έζησε. Δεν χωράει κανένα «γιατί» και «πώς» ως προς το αποτέλεσμα. Ο Akylas είπε ένα τραγούδι, Μπορεί να σου άρεσε, μπορεί να μην σου άρεσε καθόλου, μπορεί να το βρήκες αδιάφορο, αλλά στο τέλος της ημέρας είναι ένα τραγούδι, στο οποίο κανένας δεν θα έπρεπε να ακουμπά υπέρμετρες προσδοκίες. Ήταν απλώς ένα τραγούδι…