Αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι βρήκαν «πολυβόλο» της αρχαιότητας στην Πομπηία

Νέα έρευνα εντοπίζει ίχνη του μυστηριώδους πολυβόλου στην Πομπηία, ανατρέποντας όσα γνωρίζαμε για τη ρωμαϊκή πολεμική τεχνολογία.

Μια εντυπωσιακή αρχαιολογική ανακάλυψη φέρνει στο φως νέα δεδομένα για την πολεμική τεχνολογία της αρχαιότητας, καθώς ερευνητές υποστηρίζουν ότι εντόπισαν ίχνη χρήσης ενός «πολυβόλου» 2.000 ετών στα τείχη της Πομπηία.

Η μελέτη, υπό την καθοδήγηση της Adriana Rossi από το Πανεπιστήμιο της Καμπανίας, εστιάζει σε περίεργα μοτίβα φθοράς στα οχυρωματικά τείχη της πόλης. Οι ερευνητές εντόπισαν ομάδες μικρών, τετραγωνικών κοιλοτήτων, τοποθετημένων σε κανονικά διαστήματα και καμπύλες γραμμές – ένα μοτίβο που δεν ταιριάζει με κανένα γνωστό ρωμαϊκό όπλο.

Η πιο πιθανή εξήγηση, σύμφωνα με την ομάδα, είναι ότι τα σημάδια προκλήθηκαν από το λεγόμενο polybolos, ένα εξελιγμένο όπλο ελληνικής επινόησης, το οποίο μπορούσε να εκτοξεύει διαδοχικά βέλη με μηχανικό τρόπο. Το όπλο αποδίδεται στον Διονύσιος ο Αλεξανδρεύς και περιγράφεται αναλυτικά από τον Φίλων ο Βυζάντιος τον 3ο αιώνα π.Χ.

Το polybolos λειτουργούσε με ένα σύστημα αλυσίδας και γραναζιών που φόρτωνε αυτόματα τα βλήματα, επιτρέποντας ταχεία και επαναλαμβανόμενη εκτόξευση – κάτι που το καθιστά το πλησιέστερο αντίστοιχο ενός σύγχρονου πολυβόλου στην αρχαιότητα.

Τα ίχνη στα τείχη φαίνεται να χρονολογούνται από την πολιορκία της πόλης το 89 π.Χ. από τις δυνάμεις του Ρωμαίου στρατηγού Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας. Λιγότερο από δύο αιώνες αργότερα, η καταστροφική έκρηξη του Βεζούβιου κάλυψε την πόλη με στάχτη, διατηρώντας τα σημάδια της μάχης σχεδόν ανέπαφα μέχρι σήμερα.

Για να επιβεβαιώσουν τη θεωρία τους, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν προηγμένες τεχνολογίες, όπως τρισδιάστατη σάρωση με λέιζερ και φωτογραμμετρία, δημιουργώντας λεπτομερή ψηφιακά μοντέλα των φθορών. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Heritage.

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει βρεθεί ποτέ φυσικό δείγμα του όπλου, η νέα αυτή ανακάλυψη ενδέχεται να αποτελέσει το πρώτο απτό στοιχείο της ύπαρξής του. Οι ερευνητές ελπίζουν πλέον να ανακατασκευάσουν ψηφιακά το polybolos.