Σε μια από τις πιο καθηλωτικές και ώριμες στιγμές της πορείας του, ο Toquel (Κλαούντιο Δέσπο) προχώρησε σε μια βαθιά εξομολόγηση, μιλώντας αποκλειστικά στην ATHENS VOICE. Ο κορυφαίος Έλληνας καλλιτέχνης για το 2025 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Spotify, με τις αναρίθμητες «διαμαντένιες» απονομές και τα εκατομμύρια streams, άνοιξε την καρδιά του στον Δημήτρη Αθανασιάδη. Επιστρέφοντας στην παλιά του γειτονιά, στην Αγίου Μελετίου και την Αχαρνών, ο ράπερ ξετύλιξε το νήμα μιας ζωής γεμάτης αντιθέσεις: από τη φτώχεια, τη βία και τις απώλειες, μέχρι την απόλυτη καταξίωση στο εγχώριο rap game.
Η κουβέντα στράφηκε γρήγορα γύρω από το νέο του άλμπουμ με τίτλο «10», το οποίο ο ίδιος δεν προσεγγίζει απλώς ως μια μουσική κυκλοφορία, αλλά ως ένα αληθινό «ηχητικό ντοκιμαντέρ» της ζωής του. Όπως εξήγησε, το ομώνυμο κομμάτι αποτέλεσε σημείο καμπής, καθώς ένιωσε ότι δημιουργεί μια πραγματική παρακαταθήκη που πατάει πάνω σε αληθινά γεγονότα. «Αν κάποτε γινόταν κάτι πιο μεγάλο στη ζωή μου, δεν νομίζω ότι θα έφτανε μια ταινία. Θα έπρεπε να είναι σειρά», δήλωσε χαρακτηριστικά, αφήνοντας να εννοηθεί πως υπάρχουν ακόμα πολλές λεπτομέρειες που κρατάει προστατευμένες στο σκοτάδι για να μην επιβαρύνει τον ακροατή.
Πίσω από τη λάμψη της επιτυχίας, κρύβεται μια σκληρή οικογενειακή ιστορία που τον σημάδεψε ανεξίτηλα. Ο Toquel μίλησε με σπασμένη φωνή για τα χρόνια της φτώχειας, την αρρώστια της μητέρας του, αλλά και για τον πατέρα του που κάποια στιγμή έφυγε για να «κάνει τα δικά του», αφήνοντας τη μάνα του μόνη. Η μεγαλύτερη πληγή, ωστόσο, παραμένει ο αδελφός που έχασε πρόωρα. Παρά τις δυσκολίες, ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως δεν μεγάλωσε τελείως μόνος, αφού είχε πάντα στο πλευρό του τον μεγάλο και τον μεσαίο του αδελφό, ενώ το 2015, όταν μετακόμισε στην Αθήνα, η οικογένεια ενώθηκε ξανά κάτω από την ίδια στέγη: «Μικρός ήμουν κωλόπαιδο, ήμουν έξω όλη μέρα. Όχι ότι ήμασταν κακά παιδιά. Μπορεί να κάναμε παρέα και με κακά παιδιά, αλλά εμείς, κατά βάση, δεν ήμασταν κακοί άνθρωποι. Ήμασταν παιδιά από διαλυμένες οικογένειες ή, τουλάχιστον, από σπίτια με πολύ βάρος».
Ο Toquel γύρισε τον χρόνο πίσω, θυμούμενος τις ρίζες του. Γεννήθηκε στο Τεπελένι της Αλβανίας και ήρθε στην Κρήτη μόλις έντεκα μηνών, με τις πρώτες του αναμνήσεις από το Ηράκλειο (τον Μασταμπά και τον Θέρισσο) να περιλαμβάνουν μπάνιο σε λεκάνη και σπίτια με μεγάλο οικογενειακό βάρος. Μιλώντας για την αλβανική του καταγωγή, παραδέχτηκε ανοιχτά ότι βρήκε πολλές φορές εμπόδια μπροστά του και ένιωσε την ανάγκη να αποδείξει περισσότερα, τόσο στην Κρήτη όσο και στην Αθήνα: «Τότε μπορεί να γνώριζες μια κοπέλα και να μην ήθελες να πεις ότι είσαι Αλβανός, γιατί σκεφτόσουν “δεν θα με κοιτάξει ποτέ”. Το αστείο είναι ότι τώρα έχει γυρίσει και θετικά. Πλέον αλβανικές λέξεις χρησιμοποιούνται από rappers, από παιδιά στις γειτονιές… Τώρα είναι “cool”. Τότε δεν ήταν».
Ένα από τα πιο ηχηρά κομμάτια της συνέντευξης ήταν η τοποθέτησή του για τη βία, ένα περιβάλλον στο οποίο ο ίδιος βρέθηκε πολλές φορές στο παρελθόν. Μακριά από κάθε είδους εξιδανίκευση, ο Toquel έδωσε μια βαθιά ψυχολογική ερμηνεία, συνδέοντας άμεσα τις βίαιες συμπεριφορές με τα εσωτερικά τραύματα και την κατάθλιψη.
Όπως τόνισε, η βία δεν φέρνει ποτέ όμορφα συναισθήματα και αποτελεί συνήθως μια προβληματική άμυνα. «Δεν γίνεται να είσαι καλά και ταυτόχρονα βίαιος. Δεν πάνε μαζί», ανέφερε, στέλνοντας το δικό του μήνυμα για την ανάγκη ψυχικής φροντίδας και εσωτερικής ισορροπίας, προτρέποντας τον κόσμο να αποφεύγει τις συγκρούσεις χρησιμοποιώντας τη λογική και τη διπλωματία.
Post comments (0)